Λίγο παρακάτω στέκει βαθιά πληγωμένη η Αγία Μαρίνα, το καμάρι της Κεφαλονιάς. Κτίσμα του 17ου - 18ου αιώνα έχει κηρυχτεί διατηρητέο μνημείο. «Μόλις έγινε ο σεισμός πετάχτηκα κι έτρεξα να δω την κυρά μου. Πολύ λυπήθηκα που την είδα έτσι. Πιο πολύ με πόνεσε από το σπίτι μου», λέει ο κ. Γρηγοράτος.
Οι λαβωμένες εκκλησίες είναι πολλές στο Ληξούρι και στα χωριά της Παλικής. Στους Σουλλάρους και οι τρεις εκκλησίες του χωριού έχουν υποστεί ζημιές. Πριν από λίγες μέρες πέθανε ένας ηλικιωμένος κάτοικος, από την καρδιά του, όπως λένε οι χωριανοί. Δεν άντεξε, υποστηρίζουν, τον χορό των Ρίχτερ. «Το χωριό έχει μείνει χωρίς εκκλησία. Γι' αυτό τον κηδέψαμε στο Ληξούρι και μετά τον φέραμε στο χωριό και τον θάψαμε στα χαλάσματα της Αγίας Μαρίνας, όπου είναι και το κοιμητήριο», μας λέει ο ιερέας Θανάσης Λυκούδης. Τις προάλλες έθαψε για δεύτερη φορά έναν νεκρό που βγήκε από το μνήμα με τον σεισμό, στο κοιμητήριο της Αγίας Θέκλης... Τα νεκροταφεία έχουν υποστεί σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή.
Η Αγία Μαρίνα, εξαίρετο δείγμα επτανησιακού μπαρόκ, ανήκε στην οικογένεια Πυλαρινού, μια αρχοντική οικογένεια ιατροφιλοσόφων με σπουδές στην Πάντοβα, μας εξηγεί ο εκπαιδευτικός και λαογράφος της Κεφαλονιάς, Γεράσιμος Γαλανός. Είναι ο άνθρωπος που έχει μελετήσει όσο κανείς άλλος τα μνημεία του τόπου του.
Ο ίδιος μας οδηγεί στην Κοίμηση Θεοτόκου των Ορόγγων, κι αυτή διατηρητέο μνημείο του 17ου - 18ου αιώνα. «Ανήκε στην αρχοντική κεφαλονίτικη οικογένεια Τυπάλδου Χαριτάτου, που έδωσε σπουδαίες προσωπικότητες, όπως τον επίσκοπο Τιμόθεο Χαριτάτο, που βοήθησε τους Ενετούς να διώξουν τους Τούρκους από τη Λευκάδα», μας πληροφορεί ο κ. Γαλανός, ενώ περιεργάζεται τις βαθιές πληγές που προξένησαν τα Ρίχτερ στην εκκλησία-μνημείο.
Λαβωμένος είναι και ο Αγιος Ιωάννης στα Φαβατάτα, που επιδιορθώθηκε μετά τον μεγάλο σεισμό του 1867. «Δεν μας έμεινε ποτήρι να πιούμε νερό», λέει η ηγουμένη Νεκταρία στη Μονή Κορωνάτου. Οι ζημιές σημαντικές κι εκεί. «Παρόλο που είμαστε μοναχές και δεν πρέπει να λιποψυχούμε με τη δύναμη του θεού, ταραχτήκαμε κι εμείς για λίγο», παραδέχεται η Θεοκτίστη. «Ολα ξαναγίνονται, αλλά ποιος ξέρει σε ποιον αιώνα», αναρωτιέται η Νεκταρία, σφαλίζοντας τα παράθυρα του κελιού της.
Σε πολλές εκκλησίες που η κεραμοσκεπή καταστράφηκε, οι επίτροποι με τη βοήθεια των ιερέων σκέπασαν με νάιλον θρόνους, προσκυνητάρια και τέμπλα για να τα προστατέψουν από τη βροχή. Πληγωμένη είναι και η Παναγιά η Αγρηλίτισσα στα Χαβριάτα, όπως και ο Αγιος Σπυρίδων στα Μαντζαβινάτα. «Στην Κεφαλονιά ζούμε με τους σεισμούς και δεν μας έχουν μείνει πολλά μνημεία», σχολιάζει ο κ. Γαλανός και προσθέτει: «Πρέπει το υπουργείο Πολιτισμού να φροντίσει. Η κληρονομιά δεν επαναλαμβάνεται»...
ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ
Φοβούνται οι μαθητές και ζητούν μεταγραφή
Μεταγραφή σε άλλα σχολεία της Ελλάδας ζητούν μαθητές από το Ληξούρι. «Ζητούν να πάνε σε σχολεία της Αθήνας, της Πάτρας όπου έχουν συγγενείς. Φοβούνται. Οι γονείς νιώθουν ανασφάλεια. Εμείς έχουμε στο σχολείο 170 παιδιά και μέχρι τώρα έχουν ζητήσει μετεγγραφή περίπου τα 30», μας λέει η υποδιευθύντρια του Β' Δημοτικού Σχολείου Ληξουρίου, Μέμη Θεοτοκάτου. Η ίδια συμπληρώνει πως ακόμη και δάσκαλοι αναπληρωτές που υπηρετούν στην περιοχή ζητούν να φύγουν. Στο μεταξύ, χθες αποφασίστηκε πως τα σχολεία θα ανοίξουν τη Δευτέρα, ενώ μέχρι τις 3 Μαρτίου αναμένεται να έχουν τοποθετηθεί όλες οι προκατασκευασμένες αίθουσες που απαιτούνται.
Γ. Δρακονταειδή
Εχασα τον αδελφό μου, όταν το κτίριο του ΟΤΕ κατέρρευσε
«Ο αδελφός μου ήταν 28 χρόνων λεβέντης τον Αύγουστο του 1953, διορισμένος στον τότε ΟΤΕ. Οι υπάλληλοι είχαν βγάλει όλα τα μηχανήματα στην πλατεία. Φοβόντουσαν τους σεισμούς. Ηρθε ο υπουργός Πρόνοιας Κωνσταντίνος Αδαμόπουλος και τους είπε να μπουν μέσα, επειδή το κτίριο είναι πολύ γερό. Μετά έκανε τον μεγάλο σεισμό. Ετρεξε προς την πόρτα, αλλά δεν πρόλαβε να βγει ο κακορίζικος». Στα Φαβατάτα συναντάμε την 83χρονη Γερασιμούλα Δρακονταειδή, που έχασε τον αδελφό της Φιλιππογιάννη Δρακονταειδή στον μεγάλο σεισμό του 1953. Ηταν ένας από τους 10 που σκοτώθηκαν μέσα στο μέγαρο του τότε οργανισμού επικοινωνιών (ΤΤΤ, Ταχυδρομείο, Τηλεφωνία, Τηλεγραφία) στο Αργοστόλι. Ο Φιλιππογιάννης είχε ένα αγοράκι. Η γυναίκα του η Αλίκη ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί τους. Τους είχε πάει σε ένα ύψωμα επειδή το νησί σειόταν από τους σεισμούς. «Εκείνο το πρωί αγόρασε ζεστό ψωμί και τους το πήγε. Η Αλίκη φοβόταν και του ζήτησε να μείνει. Εκείνος έφυγε, επειδή είχε έρθει ο υπουργός». Η Γερασιμούλα έμενε σε ένα αλώνι. «Ακούσαμε αμέσως για το Μέγαρο. Η μάνα μου πήρε τους δρόμους και φώναζε. Είχαν πέσει όλα. Ηρθε ο στρατός κι έφτιαξε κάτι παραγκούλες ξύλινες για να προστατευτεί ο κόσμος».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ
e-go.gr