Δύσκολα, λοιπόν, αποφεύγει κανείς τον πειρασμό να συνομιλήσει με έναν Αργεντινό και για την ελληνική κρίση, τις αναλογίες με την περιπέτεια της δικής του πατρίδας ή τα διδάγματα που μπορούν να αντληθούν εκατέρωθεν. Δεκατρία χρόνια μετά τον ταραγμένο Δεκέμβρη του 2001, η Αργεντινή παλεύει να ισορροπήσει μεταξύ της επιστροφής στην εθνική αυτοπεποίθηση και των δημοσιονομικών ανισορροπιών που όχι μόνο δεν έχουν εκλείψει, αλλά συχνά οδηγούν τμήματα του πληθυσμού σε νέα απόγνωση, προκαλώντας λεηλασίες και επεισόδια.
Οι εν Ελλάδι Αργεντινές δεν παραβλέπουν το γεγονός ότι, παρά τις μικρές περιόδους ανάκαμψης, η κρίση εξακολουθεί να μαστίζει την πατρίδα τους -μάλιστα θεωρούν ότι αυτό συμβαίνει σε βάθος 60ετίας-, περιγράφοντας τους πατριώτες τους «βετεράνους» και επομένως ψυχραιμότερους πλέον στην αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων. Γενναιόδωρους, αλληλέγγυους, εργατικούς, δημιουργικούς, ευέλικτους αλλά και επιρρεπείς στη διαφθορά χαρακτηρίζουν τους Αργεντινούς. Ως έξυπνους, επικοινωνιακούς, δημιουργικούς αλλά και άκαμπτους, με τάσεις προς τη φυγοπονία και τη διαφθορά περιγράφουν τους Ελληνες.
Μαρία Ινές Κάρπι γεωπόνος μηχανικός
Στην Ελλάδα πρέπει να υπάρξει παραγωγή
Ζει στην Ελλάδα από το 1985, εργαζόμενη επί 30 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα. Τα δύο της παιδιά, η διαφημίστρια κόρη και ο γιος που σπουδάζει χημικός μηχανικός, ζουν στο Μπουένος Αϊρες, το οποίο η κ. Κάρπι επισκέπτεται τουλάχιστον κάθε Χριστούγεννα. «Ο παππούς μου», μας πληροφορεί, «ήταν ένας απολύτως ακέραιος Περονιστής, που υπήρξε υπουργός Δημοσίων Εργων και Μεταφορών».
«Θέλω να πιστεύω ότι, ως μηχανικός, είμαι πρακτικός άνθρωπος, ότι οι εκτιμήσεις μου εδράζονται στον πραγματισμό. Τα οικονομικά προβλήματα της πατρίδας μου συνιστούν μόνιμη επωδό εδώ και τουλάχιστον έξι δεκαετίες. Οι Αργεντινοί είναι σαν τους σέρφερ. Κάποιες φορές καταφέρνουν να πλανάρουν στο κύμα, αλλά τις περισσότερες κολυμπούν στα βαθιά νερά της γενικευμένης οικονομικής κρίσης», εξηγεί.Εκτιμά πως όταν η Αργεντινή αναγκάστηκε να καταφύγει στο ΔΝΤ, δεν είχε άλλες βιώσιμες επιλογές. Αλλωστε λίγα χρόνια πριν (στα τέλη της δεκαετίας του '80) ο πληθωρισμός είχε φτάσει στο 5.000% και στη χώρα επικρατούσε χάος. Μέρος των επιλογών του ΔΝΤ και των πιστωτών ήταν η καθιέρωση σταθερής, ένα προς ένα, ισοτιμίας δολαρίου και πέσος.
«Στη δεδομένη χρονική στιγμή το μέτρο ήταν σωστό. Το λάθος ήταν -παρότι επιβλήθηκε ως προσωρινό- ότι ίσχυσε για παραπάνω από δέκα χρόνια, με αποτέλεσμα να μηδενιστεί το, νευραλγικά ισχυρό, εξαγωγικό κομμάτι της οικονομίας μας. Οι βιομηχανίες έκλεισαν, η παραγωγή εξαφανίστηκε και η Αργεντινή βυθίστηκε στην ανεργία. Φτάσαμε στο 2001, στην άρνηση του ΔΝΤ να χορηγήσει μια δόση και στο σπάσιμο της ισοτιμίας που έγινε ένα προς τέσσερα. Οι πανικόβλητοι καταθέτες απέσυραν τις καταθέσεις και οι τράπεζες, με την επαίσχυντη διαδικασία που έμεινε στην ιστορία ως coralito, επέβαλαν όριο αναλήψεων.
Σήμερα, η ισοτιμία βρίσκεται επισήμως στο ένα προς οκτώ, αλλά στη μαύρη αγορά φτάνει στο ένα προς δεκαπέντε, με τον πληθωρισμό να αγγίζει το 30%», λέει.
«Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα η γνώμη μου είναι ξεκάθαρη και εδράζεται στην κοινή λογική. Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα είναι βέβαιο ότι δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα, αφού η Ελλάδα, που δεν είναι εξαγωγική χώρα, δεν πρόκειται να επωφεληθεί όπως η Αργεντινή από τις εξαγωγές για να αυξήσει τα αποθέματά της σε συνάλλαγμα. Παράλληλα θα εισέλθει ακόμα περισσότερο στον φαύλο κύκλο της ύφεσης και του πληθωρισμού.
Στην Ελλάδα πρέπει επιτέλους να υπάρξει παραγωγή, να δοθούν σημαντικά και τολμηρά κίνητρα σε νέους αγρότες και επιχειρηματίες. Αυτή πιστεύω ότι πρέπει να είναι η βάση της ανάκαμψης.
Ριζική αλλαγή χρειάζεται και η φορολογική πολιτική, αφού, για παράδειγμα, η εταιρεία στην οποία εργάζομαι πληρώνει ετησίως 1,5 εκατ. ευρώ σε μισθούς και 1,8 εκατ. ευρώ σε φόρους!. Πιστεύω ότι η αλόγιστη φορολογία ευθύνεται άμεσα και για την ανεργία, αφού με αυτό το φορολογικό καθεστώς ελάχιστοι πιστεύουν ότι αξίζει τον κόπο να επιχειρήσουν οτιδήποτε. Πιστεύω επίσης απόλυτα στις ιδιωτικές επενδύσεις που εποπτεύονται από αυστηρό κρατικό έλεγχο», καταλήγει.
Μάρτα Σίλβια Ντιος-Σανς φιλόλογος-Μεταφράστρια
Μόρφωση, παιδεία δείχνουν τον δρόμο
Πτυχιούχος Φιλολογίας του Καποδιστριακού, υποψήφια διδάκτωρ με αντικείμενο το έργο του Παπαδιαμάντη, το έργο του οποίου μεταφράζει στα Ισπανικά, και γενικός γραμματέας του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, η 35χρονη Μάρτα μεταφράζει αυτήν την περίοδο τον «Φτωχούλη του Θεού» στα Ισπανικά...
Εγκατέλειψε τις ιατρικές σπουδές για να αφοσιωθεί στην ελληνική γραμματεία, απόφαση για την οποία θεωρεί καταλυτικό τον λόγο του Καζαντζάκη, «τη φωνή που συνομίλησε με τις βαθύτερες ψυχικές της ανάγκες», όπως λέει. Για τη Μάρτα η σχεδόν παθολογική εμμονή με τους οικονομικούς δείκτες δεν αρκεί για να βγάλει μία χώρα από την κρίση. «Προκειμένου να υπάρξουν μακροχρόνια εποικοδομητικές αναλύσεις για την κρίση σε Ελλάδα και Αργεντινή απαιτείται, κατά τη γνώμη μου, ένα είδος πολυεπίπεδου αναστοχασμού. Μονόδρομος σε αυτήν την κατεύθυνση είναι ο συνδυασμός μόρφωσης, παιδείας και καλλιέργειας».
Περπατώντας στην Αθήνα, ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με έναν άστεγο που στο χειρόγραφο χαρτόνι, το οποίο είχε τοποθετήσει δίπλα του, περιέγραφε τον εαυτό του με τη φράση «Πρώην άνθρωπος, νυν άστεγος». Λέει ότι οι πολιτικοί οφείλουν να αντιμετωπίσουν αυτού του είδους τα εντεινόμενα προβλήματα, αντί να θριαμβολογούν για τις όποιες αριθμητικές μικροεπιτυχίες περί πρωτογενούς πλεονάσματος, συγκράτησης της ύφεσης κ.λπ.
Ετοιμαζόμαστε να τη ρωτήσουμε εάν η εθνική αυταρέσκεια εμποδίζει την έξοδο από την κρίση, «ρίχνοντας» πάντα το φταίξιμο στους άλλους..., τους κακούς Γερμανούς, το κακό ΔΝΤ κ.λπ.Μας προλαβαίνει, δίνοντας την απάντηση επικαλούμενη τον Τσε: «Ο Τσε πίστευε ότι πρέπει να βρισκόμαστε σε μια διαρκή επανάσταση έναντι του εαυτού μας, τον οποίο οφείλουμε να αμφισβητούμε διαρκώς. Προσυπογράφω την άποψή του, αφού μόνο έτσι μπορούν οι ουσιώδεις υπερβάσεις να αντικαταστήσουν τις συνηθισμένες αγκυλώσεις. Ο Καζαντζάκης πάλι έλεγε ότι ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που αναλαμβάνει την ελευθερία του, επιλέγοντας τον δρόμο της διαρκούς υπέρβασης».
Ο Καζαντζάκης
Για τη διάσταση ανάμεσα στον πλούσιο Βορρά και τον «προβληματικό» Νότο της ΕΕ παραπέμπει επίσης στην ομιλία του Καζαντζάκη στο BBC, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: «Ο χαρισματικός συγγραφέας καλούσε σε μια διεθνή του πνεύματος, σε μια ευρωπαϊκή ένωση/ενωμένη Ευρώπη με πνευματικές βάσεις. Πίστευε ότι μόνο κατ' αυτόν τον τρόπο θα ορθοποδούσε η βαριά τραυματισμένη ήπειρος. Εβδομήντα χρόνια μετά, το όραμά του παραμένει επίκαιρο. Ο ρόλος του ελληνικού πολιτισμού, του θεμέλιου λίθου του δυτικού πολιτισμού, είναι απολύτως κεντρικός στο παραπάνω σκεπτικό».
Σε ό,τι αφορά τις επιλογές της οικονομικής πολιτικής είναι σαφής: «Η Ελλάδα εξωθείται στον στραγγαλισμό της μεσαίας τάξης, επομένως και της κατανάλωσης. Οι επιλογές του προέδρου Κίρσνερ, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της ισοπεδωμένης οικονομικά πατρίδας μου, κινήθηκαν στον αντίποδα. Ενεργοποίησε την κατανάλωση, αρνούμενος να περικόψει μισθούς και συντάξεις». Κλείνει με το εξής μήνυμα προς τους χειμαζόμενους Ελληνες: «Πριν από την πρώτη κυβέρνηση Κίρσνερ, είχαμε καταλήξει να αισθανόμαστε ντροπή που ήμασταν Αργεντινοί. Κάτι ανάλογο επιχειρείται σήμερα και στην Ελλάδα. Προκειμένου να ανατραπεί αυτή η τάση υπάρχει ένας και μοναδικός τρόπος. Η ενεργή στάση των πολιτών απέναντι στην πνευματική παρακαταθήκη της Ελλάδας, σε αντιπαράθεση με τη, χρονίως επικρατούσα, λογική της λήθης. Ο Ελληνας δεν πρέπει να παύει ποτέ να αισθάνεται περήφανος για την ελληνικότητά του».
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ
e-go.gr